"జెన్ జెడ్" ముద్రలొద్దు.. మన పిల్లలు అని మనం పిలుచుకుందాం!

 

ఇదొక విచిత్రమైన కాలం. ఉదయం లేచింది మొదలు రాత్రి పడుకునే వరకు ఏదో ఒక కొత్త పదం మన చెవిలో పడుతూనే ఉంటుంది. కాఫీ కప్పులో నురగ నుంచి సోషల్ మీడియా ట్రెండ్స్ వరకు ప్రతిదానికీ ఒక 'జెనరేషన్' ముద్ర వేసేస్తున్నాం. కొడుకైనా, కూతురైనా సరే... వారిని మనసారా పేరు పెట్టి పిలుచుకోవడం మానేసి, 'వీడు జెన్ జెడ్', 'ఆ పిల్ల జెన్ ఆల్ఫా' అంటూ ఒక కాలమ్ లేదా బాక్స్‌లో కూర్చోబెట్టేస్తున్నాం. అసలు ఈ లేబుల్స్ వెనుక అసలు కథ ఏమిటి? దీనివల్ల మన కుటుంబ బంధాలు ఎటు వైపు వెళ్తున్నాయి?

 

నిజానికి 'జెన్ ఎక్స్', 'జెన్ వై', 'మిలీనియల్స్', 'జెన్ జెడ్', 'జెన్ ఆల్ఫా' అనే పదాలు డెమోగ్రాఫర్స్ (జనాభా శాస్త్రవేత్తలు) పరిశోధనల కోసం పుట్టినవి. ఏ కాలంలో ఎలాంటి చారిత్రక, సాంకేతిక మార్పులు వచ్చాయి? ఆ సమయంలో పుట్టిన పిల్లలపై ఆ ప్రభావం ఎలా ఉంది? అని అధ్యయనం చేయడానికి ఇవి ఉపయోగపడతాయి. ఇక్కడి వరకు అంతా బాగానే ఉంది. కానీ, ఎప్పుడైతే ఈ విద్యాపరమైన పదాలు బయటికి వచ్చి మార్కెటింగ్ అస్త్రాలుగా, సామాజిక ముద్రలుగా (Stereotypes) మారాయో, అక్కడే అసలు ముప్పు మొదలైంది.

 

లక్షలాది మంది పిల్లలను కేవలం వాళ్లు పుట్టిన సంవత్సరాన్ని బట్టి ఒకే గాటన కట్టడం ఎంతవరకు న్యాయం? ఒకే సంవత్సరంలో పుట్టిన ఇద్దరు పిల్లల మనస్తత్వాలు, వాళ్ళు పెరిగిన వాతావరణం, వాళ్ల ఆశయాలు ఒక్కలాగే ఉంటాయా? అసలు ఉండవు!

మన దేశం.. మన భిన్నత్వం!

ఇది మన దేశంలో మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. అస్సాంలోని మారుమూల గ్రామంలో పెరిగే బిడ్డ అనుభవాలు, ముంబై, బెంగళూరు లాంటి మెట్రో నగరాల్లో పెరిగే పిల్లాడి పరిస్థితులు ఒకేలా ఉంటాయా? పాశ్చాత్య దేశాల నుంచి దిగుమతి చేసుకున్న ఈ వర్గీకరణలను మన సంస్కృతికి, మన సామాజిక వాస్తవాలకు ముడిపెట్టడం వల్ల కేవలం అపార్ధాలు మాత్రమే మిగులుతాయి.

 

ఎక్కడో మీడియాలో వచ్చే ఒకటి రెండు సంఘటనలను పట్టుకుని, "ఈ తరమంతా ఇంతే!" అని ఒక ముద్ర వేసేస్తుంటాం. ఒక యువకుడు తప్పు చేస్తే, ఆ తప్పును కోట్ల మంది యువత ఖాతాలో వేయడం ఎంతవరకు బాధ్యతాయుతం? దీనివల్ల తల్లిదండ్రుల్లో భయం, ఉపాధ్యాయుల్లో అనుమానం, పెద్దల్లో నిర్లక్ష్యం పెరుగుతున్నాయి. పిల్లలు మనకు దూరమవుతున్నారనే మానవ శూన్యత ఇక్కడే పుడుతుంది.

 

 

ఈ లేబుల్ గేమ్ వెనుక పెద్ద వ్యాపార సూత్రం కూడా ఉంది. బ్రాండ్లు తమ వస్తువులను అమ్ముకోవడానికి ఒక ఏజ్ గ్రూప్‌ను 'టార్గెట్' చేయాలి. అందుకే ఈ ట్రెండీ పేర్లు పుట్టుకొచ్చాయి. ఒక కంపెనీకి మార్కెట్‌లో వినియోగదారుడు కావాలి. కానీ కుటుంబానికి? వినియోగదారుడు కాదు, ఆప్యాయత ఉన్న మనిషి కావాలి!

 

ఉదయం లేచింది మొదలు ఏ తల్లి కూడా, "నేను ఈరోజు ఒక 'జెన్ ఆల్ఫా' బిడ్డను పెంచుతున్నాను" అని ఆలోచించదు. "నా బిడ్డను మంచి మనిషిగా తీర్చిదిద్దాలి" అనే తపనతోనే బతుకుతుంది. ఆ మాతృమూర్తి ప్రేమకు, ఆ తండ్రి తపనకు ఏ 'జెనరేషన్' పేరు సరిపోతుంది చెప్పండి?

 

 

 

ఇళ్లు పెద్దవైనా, లగ్జరీ కార్లు ఉన్నా, అత్యాధునిక టెక్నాలజీ చేతిలో ఉన్నా.. ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకునే ఓపిక కరువవుతుంటే దాన్ని నిజమైన అభివృద్ధి అనగలమా? ప్రతి తరానికి దాని కష్టాలు, సవాళ్లు ఉన్నాయి. పాత కాలంలో యుద్ధాలు, పేదరికం ఉంటే, నేటి పిల్లలకు సోషల్ మీడియా పోలికలు, డిజిటల్ వ్యసనాలు, విపరీతమైన సమాచార ఒత్తిడి ఉన్నాయి. వారి సవాళ్లు వేరు కావచ్చు, కానీ వారిని అనుమానించడానికి బదులు అర్థం చేసుకునే ప్రయత్నం చేయాలి.

 

పెద్దలు కాస్త ఓపికగా వినాలి, పిల్లలు గౌరవంగా ప్రశ్నించాలి. ఈ రెండు తరాల మధ్య వారధిలా నిలవాల్సింది ప్రేమ మాత్రమే కానీ, ఈ రంగుల లేబుల్స్ కావు.

 

 

 

ఇకపై మన పిల్లలను 'జెన్ జెడ్' అనడం మానేద్దాం. 'మన పిల్లలు' అని పిలుచుకుందాం. వారిని ఒక మార్కెట్ కేటగిరీగా కాకుండా, మన రక్తమాంసాలుగా చూద్దాం. లేబుల్స్ శాశ్వతం కావు, బంధాలే శాశ్వతం. ఎందుకంటే వారు కేవలం ఒక తరానికి ప్రతినిధులు కాదు.. మన భవిష్యత్తు!